Yalnızlık; en güzel motivasyon kaynağım.
Zamanında hiç sevmezdim, hatta en çok korktuğum şeydi. Ama şimdiyse yalnız kalmak için an kolluyorum. İnsanlardan kaçıyorum sanki.
O kadar sığ, yapmacık ve sanal geliyor ki ilişkileri hazmedemiyorum.
Kafa dengim yok, zaten laf aramızda son günlerde kafam yerinde bile değil. Sorumluluklarım altında eziliyorum.
Sadece bu günlerde ufak bir yardıma ihtiyacım olduğunu hissediyordum. Ama içimi çevremdekilere açınca yanlış bir istek olduğunu anında anladım.
Galiba büyüdükçe en yakınındakiyle bile aranda kocaman bir dağ oluyor. Seviyorsun, seviliyorsun; kalpleriniz arasında mesafe yok. Ama gel gör ki aynı şey kafalar için geçerli değil. Arası adeta uçurum. Ve maalesef sevgi de anlaşılmadan hiçbir anlama gelmiyor.
Bu yüzden en iyisi sessiz kalmak.
Kendimi en ufak bir molada bile kitaplara gömmek. Sayfalarda gezinmek, her bir sözcüğü sindirerek okumak.
Canın istediğinde şarkılara boğulmak; kimsenin seni kurtarmasına izin vermeden, sadece kendini akışa bırakmak.
Bazen de yollarda kaybolmak; çevreye aldırış etmeden sadece yürümek.
Varsın asosyal desinler.
Varsın insandan kaçıyor desinler.
Beni yürekten anlayan varsa bunların hiçbirinin doğru olmadığını zaten biliyordur. O yüzden içim rahat.
Bundan 5 yıl önce çevremdeki insanlar giderse "Ne yapacağım?" diye düşünmekten kafayı yerdim. Onları çok seviyordum, muhabbetimiz ve bağımız çok iyiydi ama şimdi gel gör ki kimseyle görüşmüyorum. O zamanlarda ufak bir sorun olsa konuşmasak herkesin hayata küseceğini zannederdim. Oysaki hayat H E R Z A M A N devam etti ve edecek. Aynı şimdi olduğu gibi ve gelecekte de olacağı gibi.
""Yalnızken güçlü bir kadını kimse üzemez.""
Yorumlar
Yorum Gönder